बघता बघता...
बघता बघता जुलैचे वीस दिवस संपले.
दिवस छोटे झाले...
रात्र मोठी झाली...
पण घड्याळ मात्र अजूनही चोवीस तासच दाखवत आहे.
गेल्या दोन-तीन दिवसांत मी एक शब्दही लिहिला नाही.
नेमकं कशात व्यस्त होतो, तेही आता आठवत नाही.
असं काही केलं, ज्याची नोंद मनात राहावी, असंही वाटत नाही.
वेळ मात्र शांतपणे पुढे निघून गेला.
कधी कधी दिवस आपण जगतो...
आणि कधी दिवस आपल्याला जगून जातात.
लोक का म्हणतात, तळहातावरच्या रेषांमध्ये आपले भविष्य लिहिलेले असते, माहीत नाही.
मात्र, एक गोष्ट नक्की.
जगात दोन माणसांच्या बोटांचे ठसे सारखे नसतात.
तशाच दोन माणसांच्या हस्तरेषाही सारख्या नसतात.
म्हणजेच...
प्रत्येकाचा मार्ग वेगळा.
प्रत्येकाचा जीवनप्रवास वेगळा.
मग इतरांशी स्वतःची तुलना करण्यात अर्थ तरी काय?
आपण प्रत्येकजण आपल्या स्वतःच्या मार्गाने चाललो आहोत.
आपल्या गतीने.
आपल्या वेळेने.कदाचित म्हणूनच काही दिवस लिहिता येत नाही.
काही दिवस काहीच घडत नाही असे वाटते.
पण मनात कुठेतरी काहीतरी शांतपणे आकार घेत असते.
बीज दिसत नाही म्हणून ते वाढत नाही, असे नसते.
माझे शब्दही तसेच...
कुठेतरी शांतपणे रुजत असतील.
ऋतू बदलण्याची...
एका योग्य क्षणाची वाट पाहत.
वेळ आली की ते पुन्हा उमलतील.तोपर्यंत...
घड्याळ मात्र चोवीस तासच दाखवत राहील.
आणि मीही...
पुढच्या शब्दाची वाट पाहत राहीन.
अरुण काळे
जुलै २०२६
