बघता बघता...
बघता बघता जुलैचे वीस दिवस संपले.
दिवस छोटे झाले...
रात्र मोठी झाली...
पण घड्याळ मात्र अजूनही चोवीस तासच दाखवत आहे.
गेल्या काही दिवसांत एक शब्दही लिहिला नाही.
कशात वेळ गेला, तेही आता आठवत नाही.
पण वेळ मात्र न बोलता पुढे निघून गेला.
कधी कधी आपण दिवस जगतो...
कधी कधी दिवस आपल्याला जगतात.
लोक म्हणतात, तळहातावरच्या रेषांमध्ये भविष्य लिहिलेलं असतं.
पण जगात दोन बोटांचे ठसे जसे सारखे नसतात, तशा दोन हस्तरेषाही नसतात.
म्हणजे प्रत्येकाची वाट वेगळी...
प्रवास वेगळा...
प्राक्तन वेगळं.
मग इतरांशी तुलना कशासाठी?
काही दिवस काहीच घडलं नाही असं वाटतं.
पण कदाचित माझे शब्दही कुठेतरी शांतपणे रुजत असतील.
वेळ आली की ते पुन्हा उमलतील.
तोपर्यंत...
एक गोष्ट मात्र बदलणार नाही.
घड्याळ चोवीस तासच दाखवत राहील.
