खुर्ची
ऑफिसमध्ये एकदा एकटाच बसलो होतो.
समोर माझी खुर्ची होती.
रोजचीच.
अनेक वर्षे वापरलेली.
त्या दिवशी मात्र पहिल्यांदाच तिच्याकडे नीट पाहिलं.
आणि मनात एक प्रश्न चमकून गेला...
खरंच मोठं कोण? मी... की माझी खुर्ची?
लहानपणी शाळेचा बाक.
नंतर कॉलेजची खुर्ची.
पहिल्या नोकरीची खुर्ची.
डायरेक्टरची खुर्ची.
ऑफिसमधली खुर्ची.
आयुष्यभर खुर्च्या बदलत गेल्या...
आणि प्रत्येक खुर्चीबरोबर माझी ओळखही बदलत गेली.
एक गोष्ट मात्र प्रत्येक खुर्चीने शिकवली...
खुर्ची कधीच कायमची नसते.
आज तुमची.
उद्या दुसऱ्याची.
पण त्या खुर्चीवर बसताच जगाचा तुमच्याकडे पाहण्याचा दृष्टिकोन बदलतो.
फोन वाढतात.
नमस्कार वाढतात.
लोक उठून उभे राहतात.
तुम्ही बदलत नाही...
तुमची खुर्ची बदलते.
गंमत म्हणजे आपण आदर कुणाचा करतो?
खुर्चीवर बसलेल्या माणसाचा...
की त्या खुर्चीचा?
प्रामाणिक उत्तर द्यायचं तर...
बहुतेक वेळा खुर्चीचाच.
कारण ऑफिसमधून बाहेर पडल्यावर...
गर्दीच्या लोकलमध्ये शिरा.
किंवा बसच्या रांगेत उभे राहा.
किंवा विमानतळावर सुरक्षा तपासणीसाठी थांबा.
क्षणात सगळे हुद्दे विरघळतात.
तिथे तुम्ही चेअरमन नसता.
डायरेक्टर नसता.
व्ही.आय.पी. नसता.
फक्त आणखी एक प्रवासी असता.
आयुष्याची गंमत अशी की...
तरुणपणी आपण मोठ्या खुर्चीच्या मागे धावत असतो.
संचालकाची खुर्ची.
अध्यक्षांची खुर्ची.
आणि वय वाढलं की...
मोठ्या विमानतळावर एका गेटवरून दुसऱ्या गेटपर्यंत जाण्यासाठी
व्हील चेअरची वाट पाहत बसतो.
तेव्हाही खुर्चीच उपयोगी पडते.
फक्त तिचा अर्थ बदललेला असतो.
पहिली खुर्ची प्रतिष्ठा देते. शेवटची खुर्ची आधार देते.
तेव्हा जाणवतं...आयुष्यात खुर्च्यांचे प्रकार बदलतात.
पण माणूस तोच असतो. म्हणूनच आज वाटतं...
खुर्ची मोठी की माणूस?
माझं उत्तर कदाचित तुम्हाला आवडणार नाही.
या जगात बहुतेक वेळा खुर्चीच मोठी असते.
कारण ती मिळाली की जग तुमच्याकडे वेगळ्या नजरेने पाहायला लागतं.
.खुर्चीवरून उठल्यावर...आपण सगळेच
आम आदमी.
अरुण काळे
खचखोळ
