कृष्णजन्माच्या शुभेच्छा

 कृष्णाय वासूदेवाय 

हरये परमात्मने 

प्रणतीक्लेश नाषाय 

गोविंदाचे नमो नमः

कृष्णजन्माच्या शुभेच्छा
 

तू आणि मी

 मी: तू काय करतोस?

 तू: काही नाही 

 मी:  काही करत का नाहीस?

 तू: मी आळशी आहे.

 मी:  तू आळशी का आहेस? 

 तू: कारण माझ्या जवळ 

कळशी नाही, हाहाहा!!

 मी:  कसला फालतू विनोद करतोस?

 तू: फालतू प्रश्नास फालतू विनोद हाहाहा!!

काही कर ना? पूर्वीसारखे?

 तू: म्हणजे ?

 मी:  वाघाचे पंजे! हाहाहा!!

आता माझी टर्न फालतूपणाची!

 मी:  बरे चल थोडे सिरिअस बोलू.

 तू: ओके, 

 मी:  तू मागे कसा वेळ मिळाला की

सुंदर बासरी वाजवायचास किंवा 

वाचलेल्या पुस्तकातील छान प्यासेजेस , 

नाटकाचे सवांद,कविता वाचून, 

श्लोक, अभंग म्हणून दाखवायचास  

फिल्मचे रिव्यू लिहायचास आणि बरेच काही

तुला असा आळशी बघायची सवय नाही,

अलीकडे तू एक प्रेमवीरा सारखा उदास 

बसलेला असतोस, मी भेटल्यावर देखील 

तुझ्याकडे, काय कशी आहेस? ह्या पलीकडे 

डायलॉग नसतो. चल हो बघू पूर्वी सारखा.

 तू: म्हणजे कसा? मला काही तरी पूर्वी पाठ केलेले 

म्हणून दाखव, चल उठ हो जागा! 

 तू: नक्की? 

 मी:  हो रे बाबा!

 तू: तुला मी अनंत फ़ंदीचा फटका ऐकवतो.

ऐकलास कां कधी?

तुझा दुपट्टा दे, 

 मी:  कशाला?

 तू: असाला कि मसाला चार शिंगे  कशाला?  हाहाहा!!

बघत रहा. कसा जोशात सादर करतो!

 तू: तुझा दुपट्टा दे, (दुप्पटा डोक्यास फेट्यासारखा बांधतो)   

ऐक लक्ष  देऊन. 

बिकट वाट वहिवाट नसावी ,

धोपट मार्गा सोडू नको 

संसारा मादी ऐसी आपुला 

उगाच भटकत फिरू नको 

चल सालसपण, धरुनी निखालस,

खोटा बोला बोलूं नको,

अंगी नम्रता सदा असावी 

राग कुणावर धरू नको 

नास्तिकपणी तू शिरुनि जनाचा बोल आपणा घेऊ नको 

आल्या अतिथा मूठभर दाया मागे पुढती पाहू नकॊ 

मायबापा वर रुसू दुर्मुखलेला असू नकॊ 

व्यव्हारा मध्ये फसू नको...

आणि बरेच काही अंनतानी लिहिलंय 

खरॊखरच फटका म्हणजे संसाराचे मर्म...  

अरे, अर्धवट सोडू नको मला पण फटका ऐकून शिकायचंय 

बरे तर ऐक,

परी उलाढाली भलभलत्या पोटासाठी करु नको॥१॥

वर्म काढुनी शरमायाला उणे कुणाला बोलुं नको

बुडवाया दुसर‌याचा ठेवा, करनी हेवा, झटू नको

मी मोठा शाहणा धनाढ्याही, गर्वभार हा वाहू नको

एकाहन चढ एक जगामधी, थोरपणाला मिरवु नको

हिमायतीच्या बळे गरिब गरिबांला तूं गुरकावुं नको

दो दिवसाची जाइल सत्ता, अपेश माथां घेउं नको

विडा पैजेचा उचलुं नको

उणी तराजू तोलुं नको

गहाण कुणाचे डुलवु नको

उगिच भीक तूं मागुं नको

स्नेह्यासाठी पदरमोड कर, परंतु जामिन राहू नको

उगीच निंदा स्तुती कुणाची स्वहितासाठी करु नको

बरी खुशामत शाहणयाचि परी मुर्खाची ती मैत्री नको

कष्टाची बरी भाजीभाकरी, तूपसाखरेची चोरू नको

दिली स्थिती देवाने तीतच मानी सुख, कधी विटू नको

असल्या गांठी धनसंचय, कर सत्कार्यी व्यय, हटू नको

आतां तुज गुजगोष्ट सांगतो. सत्कर्मा तूं टाकुं नको

सुविचारा कातरु नको, सत्संगत अंतरु नको

दैत्याला अनुसरु नको, हरिभजना विस्मरू नको

सत्कीर्ती - नौबतिचा डंका गाजे मग शंकाच नको

तू : डोक्यात काही शिरले का? शिरायला आधी डोके लागते... हाहाहा!!

 मी:  खरंय तुझे... हा फटका एवढा जोरात बसलाय की रोज पठण करेन तेव्हां  कुठे समजेल व त्यानांतर आचरणात आणणे आणखी कठीण. ते जाऊ दे समाधान एवढेच की तुला पूर्ववत बोलता केला. असाच आनंदात रहा या ओळी आता ¸लक्षात ठेव.

मायबापा वर रुसू नकॊ 

व्यव्हारा मध्ये फसू नको... 

दिली स्थिती देवाने तीतच मानी सुख, कधी विटू नको

अनंत फंदी : (१७४४—१८१९). उत्तर पेशवाईत विशेष गाजलेल्या शाहिरांतील सर्वांत जेष्ठ शाहीर. त्यांचे आडनाव घोलप. ते अहमदनगर जिल्ह्यातील संगमनेर येथे राहणारे. ‘‘फंदी अनंतकवनांचा सागर’’ आणि ‘‘समोर गातां कोणि टिकेना’’ असा होनाजीने यांचा गौरव केला आहे. ह्या कवनसागरातील फारच थोडी कवने आज उपलब्ध आहेत. त्यांची पदे, लावण्या, कटाव, फटके इ. विविध प्रकारची रचना रसाळ व प्रासादिक आहे.‘लुंडे गुंडे हिरसे तट्टू’ हा त्यांचा  उपदेशपर फटका विशेष लोकप्रिय आहे. उतारवयात अहिल्याबाई होळकर यांच्या सांगण्यावरून ते कीर्तन करू लागले, अशी आख्यायिका आहे. त्यांनी श्रीमाधवनिधन ग्रंथ हे ओवीबद्ध काव्य लिहिले. या काव्याचे सहा अध्याय उपलब्ध असले, तरी सहावा प्रक्षिप्त असावा. दुसऱ्या बाजीरावाची यांच्यावर मर्जी होती. तथापि पुढे त्यांचे बिनसलेले दिसते. दुसऱ्या बाजीरावाचा अधिक्षेप करणाऱ्या यांच्या काही लावण्या आहेत. त्यांचा मुलगा सवाई फंदी हाही कवी व कीर्तनकार होता.

 

 

 

 

   

 

अहो, देश चाललाय की !

 

अहो, चाललय काय?

ट्राफिक नाही हलत,

पाऊस नाही थांबत,

ट्रेन नाही चालत,

विरोधकांसाठी सरकार नाही चालत,

पेट्रोल, डीझेल, फळे भाजी पाला, 

महागाई शिवाय देश नाही चालत,

अहो, चाललय काय?

अहो,  देश चाललाय की !

लष्कराची दमदाटी,राजकीय हेराफेरी,

बँकांची लुट मार चालूच,

अहो, चाललय काय?

अहो,  देश चाललाय की !

निवडणुका कोपऱ्यावर 

मुख्य मंत्र्यांच्या नवीन गर्जना

चालूच आहेत,  बनून भाट, 

दिल्लीच्या धन्याची स्तवन गातायत,

अहो, चाललय काय?

अहो,  देश चाललाय की !

 ऐका, हो ऐका 

आठवण झाली लाडक्या बहिणींची 

मिळणार ओवाळणीचे गाजर  १५०० रुपये

खिसा रीकामा असताना लाडक्या बहिणींना, 

अहो, चाललय काय?

अहो,  देश चाललाय की !

खुर्चीसाठी पक्ष/पक्षी उडतायत,

ह्या पिंजऱ्यातून दुसऱ्या पिंजऱ्यात 

घोडे बाजार नेहमीचा झालाय

अहो, चाललय काय?

अहो,  देश चाललाय की !

 देवाचा अंश असलेला एकमेव पंतप्रधान

लाभलाय या देशाला आता कसली भीती 

मागाल ते वरदान पडेल पदरात.

अहो, चाललय काय?

अहो,  देश चाललाय की !

आपण खुर्चीवर नसणार ह्या खात्रीने,

 गर्जना बहिऱ्या कानी पडतायतात 

घोटाळे चालूच आहेत,जरांगे बोम्बलतोय, उपोषण करतोय  

तरी देखील देश चाललाय,राष्ट्र चाललंय 

असा हा सावळा गोंधळ

राज्या राज्यातून चाललाय

अहो, चाललय काय?

अहो,  देश चाललाय की !

अर्थमंत्री, कॉर्पोरेटना खुश करून

बजेटचा शिरा फक्त ब्राम्हणा बरोबर खातायत, 

ओबीसी दोघे दारातून वास घेतायत 

अहो, चाललय काय?

अहो,  देश चाललाय की !

पंतप्रधानांचे भ्रमण मात्र जोरात चाललय, 

मीच राजा समजून पंतप्रधान ऑस्ट्रियाला 

ऑस्ट्रेलिया सम्बोधून जगाला हसवतायत, 

विराट छक्के मारून संघास निडर बनवतोय,

कंगना मी खासदार म्हणून गालावरील 

५ बोटांचा ठसा लपवतेय 

अहो, चाललय काय?

अहो,  देश चाललाय की !

दस्तूर खुद पंतप्रधान व गृह मंत्री 

कळसूत्री बाहुल्यांचा खेळ करतायत

शेअर बाजार वधारतोय,

अहो, चाललय काय?

अहो,  देश चाललाय की !

स्वातंत्र्य दिवस साजरा करू या. 

हर घर मे तिरंगा लावू या!

लाल किल्ल्यावरून पुन्हा एकदा जनतेस 

खोटी वचने देऊया  

गांधीजींच्या तीन माकडाच्या 

उलट अवस्था, आता झालीय जनतेची

डोळे, कान, भाष्य उघडे ठेऊन,

हे सर्व बघत ऐकत तुमचे, माझे,

आयुष्याचे रहाट गाडे चालवू या !

अहो,  देश चाललाय की !

यंदा स्वातंत्र्य दिवसाला लाजरा करूया. 

 

फ्री! फूकट! फ्री!

 फ्री! फूकट! फ्री!

विलन कसे बनावे किवां दुष्टपणा अंगी 

कसा भिनवावा ह्याचे ऑन लाईन क्लासेस.

वयाची अट नाही! दूध पित्या बाळा पासून 

ते घरातील वृद्धां पर्यंत कोणीही.

धर्म जात याचा मज्जाव नाही. 

दाक्षिणात्य दुष्टपणा ( बऱ्याचशा मालिका दक्षिणेतील मालिकेचे अनुवाद आहेत)

महाराष्ट्रात पसरवा.

वेळ: सायंकाळी ७ ते रात्रौ ११:३०. 

नाते कोणतेही असू द्या 

भाऊ, बहीण, सावत्र,सख्ख्ये , 

मानलेले, शेजारी, पाजारी, 

नेता, सावकार, पाटील,

गल्लीतले, बोळातले! 

कुठलेही म्हणजे कुठलेही.

शिकण्याचे विषय देखील 

द्वेष, मत्सर, लोभ, काम, क्रोध,

लोचटपणा, तुम्हाला शिकावेसे 

वाटतील असे. तुम्ही स्वत:चे शिक्षण 

कधी संपवायचे स्वतः ठरवू शकता 

अथवा आमचे रेकमंडेशन सिरीयल 

संपेपर्यंत केल्यास तुम्ही दुष्टपणाचे 

अनेक पैलू आत्मसात करू शकता.

उदाहरणार्थ

तुला शिकवीन चांगलाच धडा :झी मराठी 

प्रसारणाची वेळ: दररोज रात्री ८ वाजता

वाहिनी: झी मराठी

शिक्षक पात्र:

भुवनेश्वरी

चंचला 

या दोन्ही पात्रांकडून आपण 

दुष्टपणा कसा करावा

हे उत्तम प्रकारे शिकू शकाल.

ह्या व्यतिरिक्त सायंकाळी 

सात वाजल्या पासून रात्रौ ११:३०पर्यंत . 

तुम्ही तयारीत राहून तुम्हाला पसंत 

पडेल ते व्यक्तिमत्व स्टार टीव्ही 

अथवा झी टीव्ही पाहत राहावे.

आज पर्यंत ह्या दोन वाहिन्यांनी 

समाजात दुष्टाव्याची अनेक रोपे लावली असावीत 

ज्यांचा आपणास आपल्या आसपास 

आढळून येत असतीलच

बघा आणि विचार करा. 

समाजाचे भले कशांत आहे?

फ्री! फूकट! फ्री! मिळते आहे 

म्हणून हे दुष्ट धडे शिकणे चांगले 

की आपला टीवी बंद, अथवा 

माहिती बोधपर चॅनल पहाणे 

योग्य. सर्वात उत्तम आप आपल्या 

कुटुंबा बरोबर उत्तम वेळ 

घालविणे योग्य. 

सबळ कारण तुम्ही शोधावे.  

‘गुरुत्वाकर्षण’= ‘गुरु पोर्णिमा’

 गुरु पौर्णिमा 

इयता ५ वीत न्यूटनच्या ‘गुरुत्वाकर्षण’ शोध आणि ‘गुरुपोर्णिमा’ह्यात विशेष फरक  नाही हे मत मी मनोमनी  पक्के केले होते.  त्याच वेळेस मराठी व्याकरणात शब्दाची संधी फोड शिकत होतो. 

गुरुत्वाकर्षण’= गुरु + त्वा (तूझे ) + आकर्षण 

म्हणजेच :

ज्या व्यक्तीस आपण ज्ञान देणारा’ मानतो त्याच्या कडे आपण आकर्षित झालेलो असतो. म्हणजेच

‘गुरुत्वाकर्षण’= ‘गुरु पोर्णिमा’ हे  समीकरण माझ्या बालमना (?) पासून  ते आजतागायत रुतले आहे.

पुन्हा एकदा उजळणी असो.

त्याच लहान शाळेतून मोठ्या  शाळेत (ईयता ७वी) गेलो तेव्हा वर्गात पुनर्वसन केलेल्या मुलांच्या होणाऱ्या 

सवांदावरून  “चांदोरकर बाई’ म्हणजे ‘गुरूत्वाकर्षण.’मेंदू थोडा गोंधळला अर्थ खरा कोणता न्यूटन की बाई?

म्हणजेच चांगल्या शिकवणाऱ्या (?) समजावणाऱ्या शिक्षकाविषयी वाटणारे आकर्षण 

कसे काय?

ह्याचे उत्तर मी स्वतःस दिले की जो गुरु गुरुपोर्णीमेस आठवत नाही ते गुरूत्वाकर्षण नव्हे.नोकरीत देखील आपला 

वरिष्ठ हा आपला गुरु, हा समज मात्र एकलव्या प्रमाणे दुरूनच अनुभवले.

आपल्याला आयुष्याचे मार्गदर्शन करणारा गुरु शोधायला हवा हे मनाशी पक्के केले पण ह्या गुरूला शोधावयाचे कुठे?  हे काही समजेना ‘वेळ येईल तेव्हा बघू’ अशी स्वतः ची समजूत काढली. जसा कामातून मोकळा झालो तेव्हां पुन्हा ‘गुरु’ शिवाय मोक्ष नाही असे बऱ्याचदा कानावर पडू लागले.काही बोधप्राय  वाचनात देखील आली, जसे.

गुरु एक असे तेज आहे ज्यांनी मनातील संशयरूपी अंधःकार कुठल्याकुठे पळून जातो.

गुरु म्हणजे असे ज्ञान: की ज्याची प्राप्ती झाल्याबरोबर मनातील भयाची सगळी भावनाच लोप पावते. 

गुरु ही एक अशी दीक्षा आहे: की ज्याला गुरुदीक्षा प्राप्त झाली तो हा भवसागर तरून गेलाच म्हणून समजा. 

गुरु ही एक अशी नदी आहे: जी सतत आपल्या प्राणांतून वाहत असते. 

गुरु म्हणजे असा सत् चित् आनंद आहे: जो आम्हाला आमची खरी ओळख करून देतो. 

गुरु म्हणजे एक बासरी आहे : जिच्या नुसत्या मंजुळ आवाजानेच आपले मन आणि 

शरीर आत्मानंदात मग्न होऊनजाते.

गुरु म्हणजे केवळ अमृतच: ह्या अमृताच्या सेवनाने तहान कायमची आणि पूर्णपणे शमते. 

गुरु म्हणजे एक अशी कृपाच: असते जी केवळ कांही भाग्यवान आणि सत्पात्री शिष्यांनाच प्राप्त होते आणि 

काहींना अशी कृपा मिळूनही ती मिळालेली त्यांना समजत नाही.

गुरु कुबेराचा अक्षय्य पात्र आहे: त्या खजिन्याचे मोल होऊच शकत नाही.

गुरू म्हणजे एक प्रसाद आहे: ज्याच्या भाग्यात असेल त्याला कांहीच मागण्याची इच्छा उरत नाही. 

असे बरेच कानावरून गेले आणि मी चांगलाच संभ्रमात पडलो

कारण...

आतापर्यंत झालेले महात्मे संत ज्ञानेश्वर, तुकाराम, तसेच साई बाबा,शेगावचे गजानन  महाराज, अक्कल कोटचे 

स्वामी समर्थ, ह्यांना देखील माझा नमस्कार एक अद्भुत शक्ती म्हणूनच नम्रपणे होतो.

अंध श्रद्धेचा फायदा घेणारे आसाराम बापू सारखे अनेक गुरु वावरताना पाहून ‘गुरु’हा केवळ शब्द असावा असे वाटू लागते.

अजूनही गुरु भेटेल हि आशा मात्र आहे ज्या दिवशी मला 'गुरु' लाभेल 

त्या दिवशी  ‘गुरूत्वाकर्षण.’ चा अर्थ 

समजेल अशी अशा बाळगून आहे.

गुरुपोर्सणिमे निमित्, सर्व गुरुजनाना समर्पित.

 

 

*ह्या वेड्यावाकड्या विचारांचा खचखोळ वेळोवेळी माझ्या वेड्या समाधानाकरिता कागदावर  उतरवीत गेलो. ह्या ना कविता, ना लेख,ना गोष्टी, ना बाल गीते,मनी जसे आले, मेंदूला जसे दिसले तसे वहीत उतरविले,हा प्रयत्न कुठल्याही वांग्मय प्रकारात शोधूनही सापडणार ना मोडणार.माझा हा टाईमपास आवडल्यास तुमचा टाईमपास करण्यास वाचावे.ह्यात शोध/बोध् घेण्यासारखे काहीही नाही,काही असले अथवा दिसले तर ते माझे abstract सेल्फ portrait असे समजावे.

 

अब कि बार ४०० पार

 

झाल्या निवडणूका 

सुटला होता वारा भाजपा चा 

अब कि बार ४०० पार 

होता हा नारा!

शहाण्यां जनता जनार्दनांनी

बदलली दिशा वाऱ्याची,

रडत खडत २४० मिळवले भाजपाने 

 मात्र सत्तेसाठी कमी पडले 

लंगडत रडत कुबड्या शोधल्या,                                                             

स्वार्थी आले पुढे दोन, सरकार पुढे शर्ती  ठेऊन,

केले सरकार त्यांनी चालू 

स्वार्थी निर्लज्ज बोके पुन्हा एकदा 

गादीवर बसले,

राष्ट्र्पतींनी, दिलेले भाषण वाचले,

राष्ट्रपतींच्या भाषणास खणखणीत

प्रत्युतर दिले विरोधक म्होरक्याने 

धाबे दणाणून सोडले सत्ताधाऱ्यांचं   

विरोधक आता राहिले नाही कच्चे

सर्व सरकारी तोंडे बंद केली भाषणाने 

जनतेस आता  चांगला बोध  मिळाला 

बोलेल तो करेल काय?

झोप उडवली गु...गँगची 

उतरादाखल केली टाळा टाळ

 हवा गेलेल्या ५६ इंच छातीने

जेव्हां आली पाळी भाषणाची 

 समजेना बोलू काय?

उकरत बसले थडगी ५० वर्षा पूर्वीची

नव्हता रस जनतेला केले कान बंद

२४० टाळ्या मिळवून, झाले विराजमान 

 खोटे खोटे खुश होऊनि 

कळून चुकले मनोमनी आपले दिवस सम्पले 

खात्री पटली आता काही खैर नाही 

आता अरे ला कारे होत रहाणार 

तेव्हां धूम ठोकली परदेशी 

गेले ज्या देशी, 

त्याचे नावही चुकविले भाषणी

आता धनाजी संताजीच्या रूपाने 

विरोधक दिवसा ढवळ्या दिसू लागले     

सरकार आता भागो  विरोधक आया 

भीतीने पळते झाले. 

अवतरले देवाचे अंश महाराष्ट्री  

गोड गॉड वचने देऊन पुसली पाने

१+२ उप-मंत्र्यांना,माना डोलावत मुखवास 

चघळत राहिले वचने १+२ उपमंत्री . 

१+२ उप मंत्र्यांना वाटली वचने खरी  

 लाडक्या बहीणभावांना 

खिरापत वाटली शब्दांची

करीत आपलेसे पुढील निवडणुकीला.

दिवाळी उलटून जाईल ओवाळणीचे 

ताट मात्र  रिकामे राहील ताई दादांचे 

जनतेचा विश्वास उडाला 

असा हा सावळा गोंधळ

राज्या राज्यातून चालला 

सरड्याचे कुंपण आता लहान झाले 

कळून चुकले बागडण्याचे 

उडण्याचे दिवस सम्पले

जनतेनेच पंख छाटले 

जनतेस चांगला बोध मिळाला.

सावधानतेने टाकूया पाय 

जेणे करून मत फुकट ना जाय.
 

बोलेल तो करेल काय ...

  

 

पुन्हा एकदा मोर.

 

पुन्हा एकदा मोर.

आज सकाळी जागआली व खिडकी बाहेर पाहिले आकाश काळ्या ढगांनी आच्छादलेले. पाहून त्या आकाशाकडे , आठवण झाली जुन्या ब्लॉगची. पहा वाचून आजही वाचण्यात किती आनंद आहे तो.

एके दिवशी काय झाले

काळे ढग वेगाने धावत आकाशात एकत्र  जमू लागले

एका पांढऱ्या ढगाने काळ्या ढगास विचारले

“ अरे कारे जमला आहात तुम्ही सारे? ”

तसे काळा म्हणाला “ माहित कसे नाही तुला?

सारे काळे जमले म्हणजे आता मोर नाचणार!

आम्ही सर्व एकमेकावर आपटून ढोल वाजवणार,

आमची मैत्रीण डिस्को बिजली, लाईट चालू करणार,

तुला यायचे आहे का? तर चल... पण आधी काळा हो”

असे म्हणताच पाढरयाने काळयास मिठी मारली व झाला काळा.

निघाला नाच पहायला, ढोल वाजवायला.

पोहोचले सर्व महाला समोरील बागेवर. लागले हळू हळू ढोल वाजवायला,

ऐकून ढोल, मोरांचा थवा लागला थुई थुई नाचायला,पिसारे लागले फुलायला,

डिस्को बिजलीने सुरु केला थय थयाट, आता मोर, ढग,बिजली येऊ लागले रंगात,गडगडाट,कडकडाट, गडगडाट, कडकडाट आवाज वाढू लागले

बगीचा पिसाऱ्यानी कृष्णमय झाला, एवढ्यात...

काळ्याचे ढोल फाटले, आणि पावसाच्या धारा लागल्या,

बिजली पळाली भिजून,थकले मोर नाचून,

धरती मात्र हसू लागली हिरवीगार होऊन.