आठवणीं

 

पहात तुझ्या कडे एकाग्रतेने.

मनातील वादळ शमवावेसे  वाटते.

उगाच, असंबंधपणा, लिहिताना डोकावतो.

आपले  नाते काय? एक न सुटणारा गुंता होय, 

वर्षे सरली पण गुंता तसाच, 

कधीही न सुटणाऱ्या भूत काळातील गाठी,

तुझ्या टोका पासून 

माझ्या टोकापर्यंत 

न सुटणाऱ्या 

आठवणींच्या गाठी. 

एक गाठ सुटल्यावर, 

पुढील गाठ सुटेपर्यंत, 

आठवणींच्या वादळाचे गलबत 

हेलकावे खात राहते  

ना जात पुढे ना पाठी,

अचानक भोवऱ्यात सापडते. 

आठवणी त्या भोवऱ्यात गोल गोल 

फिरून विरून जातात.

बऱ्याच गाठी सुटत नाहीत,

सुटू नयेत हाच तर मनसुबा