निरर्थक

 

आई,

 

आई

तुला हरवून होतील आज १८ वर्षे,

तुझ्या वाढदिवशी, तुझ्या आठवणी

येतात दाटून लहानपणीच्या.

कोणकोणत्या म्हणून लिहू,

कधी ना  दिसली

तुझ्या कपाळावर आठी,

कधी ना  तू वटारलेस डोळे,

ना रागावलीस कधी आम्हा,

ना उचललास धपाट्यांसाठी हात.

७ जणांचे ७ चोचले,पुरविलेस तू,

कपाळावर कधी ना आली आठी 

रांधा,वाढा, उष्टी काढा ह्यात रमलीस

 नाही कंटाळलीस कधी.

आपुल्या आजाराचे गुपित लपवूनी 

सेवा करीत, बरे केलेस आमुचे आजार. 

रात्र असो वा दिवस तू सेवेस मात्र हजर 

तक्रार तुझी ऐकली न कधी.

आम्ही न केला तुझा जन्मदिवस,साजरा 

ना दिली कधी तुला भेट.

रुसलीस  आम्हावरी, दिलेस केवळ प्रेम.

कठीण प्रसंगी, सदैव राहिलीस उभी,

 बनून आमुची दीपस्तंभ,   

आज या तुझ्या जन्मदिनी,

आज तुझया ह्या जन्मदिनी

आम्हा सर्वांची हि स्वीकार छोटीशी भेट. 

हे देखील एक वावटळ

 

 

अगणीत तारांगणाखाली,

ओहोटीच्या लाटांच्या

अस्पष्ट गुणगुणगुण्यात

माझी पाऊले हरवली होती

शोधीत आठवणीच्या गुंत्यातून

ती पुसलेली आठवण.

भरकटलेले मन वाटले

स्वतःशी करावेसे मोकळे,

तेव्हां शोधीत एकांताला

पाऊले वळाली स्मशानाकडे

क्षण, क्षण, होतो वेचीत,

प्राजक्ताच्या  फुलांप्रमाणे

मी तुझ्या आठवणीना,

साक्षिला ठेवुनी तारकांमध्ये होतो शोधीत, 

हरवलेल्या त्या चंद्राला!

क्षण भंगुर जीवनाला,

लाभली झालर शांततेची

भासली उणीव केवळ,

तुझ्या श्वासाची करण्यास,

भंग त्या शांततेला

गेले ते दिन गेले

 घर बसल्या बसल्या

गेले ते दहा महिन्याचे दिवस!

प्रश्न केला मी, माझा मला

खरेच, काय रे केलेस तू?

गोंधळून, मन माझे, विचारात गुंतून गेले !

आठवू लागले दिनक्रम गेल्या दिवसांचा,

 पाउल न पडले

एकही दिवस उम्बरठ्याबाहेर,

मग होतो करत तरी काय?

बसून खिडकी जवळील खुर्चीवर...

 पहात होतो,

ऋतू बदलताना,

 पहात होतो,

उन्हाळ्याला घाम पुसताना  

 पहात होतो

विजेला, काळेभोर ढग कापताना

 पहात होतो

घोंघावणार्या वाऱ्यास,

मुसळधार पावसाशी भांडताना  

 पहात होतो,

विचाराना हातातून चित्र रूपे रेखाटताना

 पहात होतो,

टीवी वर येणारे कोविड१९चे भयाणआकडे

 पहात होतो

रोज, जगभर उडणारा हा:हा:कार,

 पहात होतो

झाकळलेली पहाट होताना

 पहात होतो

अस्वछ दिवस मावळताना,पहात होतो

काळोखी रात्र, दमून झोपताना.

 

होतो वाट पहात

नव्या स्वछ सूर्योदयाची

नव्यां स्वछ श्वासाची

होतो वाट पहात.,

बसून खिडकी जवळील खुर्चीवर...

 

पहाता पहाता वर्षाचा शेवट कि हो आला

राहिले केवळ काही दिवस, वर्ष बदलायला,

२० चे २१ व्हायला,

नव वर्षांच्या आगमनाला...नव्या उमेदीला...

व्हा तयार स्वछ २०२१, च्या स्वागताला!

*ह्या वेड्यावाकड्या विचारांचा खचखोळ वेळोवेळी माझ्या वेड्या समाधानाकरिता कागदावर  उतरवीत गेलो. ह्या ना कविता, ना लेख,ना गोष्टी, ना बाल गीते,मनी जसे आले, मेंदूला जसे दिसले तसे वहीत उतरविले,हा प्रयत्न कुठल्याही वांग्मय प्रकारात शोधूनही सापडणार ना मोडणार.माझा हा टाईमपास आवडल्यास तुमचा टाईमपास करण्यास वाचावे.ह्यात शोध/बोध् घेण्यासारखे काहीही नाही,काही असले अथवा दिसले तर ते माझे abstract सेल्फ portrait असे समजावे.

वावटळ -८

 अनेक वेळा डोक्यात विचार एकाच वेळेस कल्लोळ करतात व वावटळी सारखे डोक्यात फिरत राहतात त्यांचा एकमेकाशी कसलाही मेळ नसतो.अशीच एक वावटळ .    

(धो धो कोसळणाऱ्या पावसाकडे

पहात मला पडलेला,एक प्रश्न?)

“नेमेची येतो मग पावसाळा

हे सृष्टीचे कौतुक जाण बाळा”   

कवीने ही वाक्य रिम झिम पावसाला

पाहून लिहीली असावीत बहुतकरून.

गावातील नद्या,गुरे, ढोरे,घरे आणि शेते 

पूरात वाहून जाताना पहिले असते 

तर ह्याच कविने काय लिहिले असते?

बाळाला पावसाचे,सृष्टीचे कौतुक कर

असे सांगावेसे वाटले असते का?

बातमी: भारतात कोरोनाचे अगणीत रुग्ण!

थोडक्यात...हाताची घडी तोंडावर... नाही मास्कवर  बोट, 

गुमान घरी बसा आणि राहिलेले दिवस मोजा.

मोजता, मोजता,मोजा निघाला फाटका,

उभे काही रहावेना,पायाला बसला चटका, 

लागली तहान भारी,  प्यायलो वाकून नळाचे पाणी,

टना टन पडली खिशातून नाणी,

शोधून,शोधून थकलो, झाडावर जाऊन बसलो,

पाहून नव्या शेजाऱ्याला  पोपट जोरात हसला

हसता हसता म्हणाला, तुझी चोच कुठाय?

माझ्या चोचीची तुला कशाला  पोच?

बंद कर तुझी वटवट, खा पेरु चट पट

नि जा भुर्रर उडून झट झट .

चौकोन मला आवडत नाही 

सर्व काही असते काटकोनात 

अडकतो आपण चार भिंतीच्या आत,

उठतो, बसतो, बोलतो भांडतो 

कधी कधी श्वास गुदमरतो,

सर्वांगाला फुटतो घाम,

सांगता नाही येणार कधी म्हणू राम! 

माझे काही जात नाही 

जात असते तर दळले  असते 

मग ते कुठल्याही  जातीसाठी असो 

जात, जात , जात !

पाहा भाषेची करामत!!

शब्द एक,पण अर्थ मात्र ३ !!

*ह्या वेड्यावाकड्या विचारांचा खचखोळ वेळोवेळी माझ्या वेड्या समाधानाकरिता कागदावर  उतरवीत गेलो. ह्या ना कविता, ना लेख,ना गोष्टी, ना बाल गीते,मनी जसे आले, मेंदूला जसे दिसले तसे वहीत उतरविले,हा प्रयत्न कुठल्याही वांग्मय प्रकारात शोधूनही सापडणार ना मोडणार.माझा हा टाईमपास आवडल्यास तुमचा टाईमपास करण्यास वाचावे.ह्यात शोध/बोध् घेण्यासारखे काहीही नाही,काही असले अथवा दिसले तर ते माझे abstract सेल्फ portrait असे समजावे.

 

 

 

 

 

  

  

 

 

"सिनेनटाच्या मरणाचे गूढ!"

एक नाही दोन नाही

तब्बल १४० दिवस!

टी  वी च्यानेल्सची

रोज उठून बोंबाबोंब

विषय मात्र एकच,  

"सिनेनटाच्या मरणाचे गूढ!"

 दिवस रात्रौ करून घसाफोड 

जमवले ना हो ह्यांनी वर्षाचे राशन! 

आत्महत्या!

कि 

हत्या!

आत्महत्या!

कि 

हत्या! 

आत्महत्या!

कि 

हत्या!

थांबवा ही बोंबा बोंब 

तुमच्यां ह्या आरडा ओरर्डीने

 जागा होईल गेलेला  

त्यालाच विचारा

"कायरे तुझी हत्या केली ? 

कि केलीस तू  आत्महत्या? 

तोच सांगू शकेल 

सत्यकथा!!!

 

गेले ते दिन गेले

 

गेले  ते दिन गेले (घालवले)

 (मार्च ते ऑगस्ट)

 

घर बसल्या बसल्या

गेले ते १५० दिवस!

प्रश्न केला मी मनासं  

खरेच, काय रे केलेस तू?

गोंधळून, मन माझे, विचारात ,गुंतून गेले !

आठवू लागले दिनक्रम गेल्या दिवसांचा,

महामारीने अचानक जगाला 

घातलेला विळखा आणि 

उडालेल्या  हा:हा: काराचा.  

पाउल न पडले

एकही दिवस उम्बरठ्याबाहेर

मग करत होतो तरी काय?

खिडकी जवळील खुर्चीवर बसून...

पहात होतो

मदाऱ्यास, जनतेस नाचवताना

पहात होतो 

महामारी कोविड  वरील  उपाय

पहात होतो    

जनतेला मेणबत्या पेटवताना 

पहात होतो 

थाळ्या बडवताना 

पहात होतो

राष्ट्र, देश, जग बिथरथाना  

दिवसें दिवस जनतेत वाढणारी भीती

पहात होतो

कोविड महामारी वरील उपाय शोधण्याची धावपळ 

पहात होतो

ऋतू बदलताना,

पहात होतो

उन्हाळ्याला घाम पुसताना  

पहात होतो

विजेला, काळेभोर ढग कापताना

पहात होतो

घोंघावणार्या वाऱ्यास,

मुसळधार पावसाशी भांडताना  

पहात होतो,

टीवी वर येणारे कोविड १९ चे भयाणआकडे

पहात होतो

रोज, जगभर उडणारा हा:हा:कार,

पहात होतो

झाकळलेली उदास पहाट 

पहात होतो

मरगळलेला  दिवस मावळताना,

पहात होतो

भयाण काळोखी रात्र, 

दमून झोपताना.

पहात होतो,

माझ्यां विचाराना हातातून 

चित्र रूपे उतरताना 

आता मात्र पहातोय वाट

नव्या स्वछ सूर्योदयाची

नव्यां स्वछ श्वासाची

पहातोय वाट... 

कोरोनाचा नायनाट होण्याची!

बसून खिडकी जवळील खुर्चीवर...