अंजलीचे मनोगत.
"कला विषयी पुस्तके जमविण्याचा माझा आवडता छंद.
कुठल्याही पुस्तकाच्या दुकांनात शिरले कि माझी पाउले आर्ट सेक्शनकडे आजही अजाणतेपणे वळतात.
माझा ह्या आवडीच्या विषयावर बऱ्यापैकी संग्रह मी केलाय . थोडासा रिकामा वेळ मिळाला कि मला हीपुस्तके चाळण्याचा छंद आहे. पाहिलेल्या पुस्तकांतील आर्टच्या विचारात मन रमविण्यास मला आवडते व आपल्याला यातील काही करता येईल का ह्याचा मनोमनी पाठ पुरावा कसा करता येईल हा आणखी एक छंद.
२००७ साली मी पुण्यास आमच्या रहात्या सोसायटीच्या कामानिमित्त गेले होते परत येताना शिवनेरीच्या बस प्रवासात बाहेरील पावसाळयाने भरलेली झाडे पहात, मी माझ्या art पुस्तकात रमले. त्यात माझ्याकडे असलेल्या पिछवाई आर्ट च्या पुस्तकांची पाने उलटू लागले, एका पानावर थांबले आणि विजेप्रमाणे विचार चमकला “ही art मला लाकडात करता येईल कां? स्वतः च्या विचारात मी पेंटींग देखील करू लागले व दादर थांब्यावर त्याच विचारात आणखी एक वीज चमकली. Taxi पकडली व न कळत बांद्रा न सांगता नेहरू सेंटरला टॅक्सी वळवली.मी कशासाठी हे करत आहे मला समजायच्या आधीच मी नेहरू सेंटर आर्ट गॅलरीच्या क्युरेटर नीना नाडकर्णीच्या समोर बसले व गॅलरीचे बुकिंग करून घरी पोहचले .
अरूणना घरी शिरल्या शिरल्या हे सांगितलं .थोडा वेळ अरुण माझ्या कडे पहात राहिले “विचार काय?”
“काही नाही सोपा विचार मी येत्या फेब्रुवारीत लाकडाचा* वापर करून पेंटिंग्स करणार व प्रदर्शन भरवणार.
अरुण: दॅट्स ग्रेट, चला तयारीला लागा.”
मी: आज नव्हे आता पासून, शब्द पूर्ण व्हायच्या आधीच मी माझ्या सहकारी अनंत सुताराला हाक मारून बातमी दिली व तयार रहाण्यास सांगितले.
त्या रात्री मी पेंटींगसचा विचार करत, झोपले? नाही, डोळे मिटून जागीच राहिले.
सकाळी उजाडल्या बरोबर मी माझा घरातील खिडकी जवळील जागा studio साठी प्रस्थापीत केली.
माझा studio म्हणजे ३’x३’ काचेचे गोल टेबल. व त्या बाजूला असलेला १’ रुंदीचा प्ल्याटफॉर्म, ज्यावर रंगसामान पाणी वगैरे वस्तू ठेवण्याची सोय. आपल्या संस्काराप्रमाणे देवाचे नाव घेऊन श्रीनाथजीचे स्केच करण्यास सुरुवात केली, दुपारपर्यंत स्केच पूर्ण झाले. ह्या कलाकृतीची साईझ पक्की केली ४’x४’, माझे स्केच देखील तेवढेच. ह्या कलाकृतीत श्रीनाथजी च्या दागिन्यांना व अंग वस्त्राना महत्व देऊन पाठी मागे येणाऱ्या पिछ्वाई वर येणारे डिझाईन पक्के केले.
कागदावर करणे फारच सोपे होते पण ते लाकडात उतरावयाचे कसे ह्याचा विचार देखील डोक्यात घोळवत होते. पहिला दिवस ह्या सर्व डीटेलिंग मध्ये गेला. जागेवरून उठले तेव्हां घड्याळाचे ७ ठोके झाले, दिवेलागणीची वेळ, लगेच मनात वेळा पत्रक तयार, सकाळी ६ ते संध्याकाळी ७ वाजे पर्यंत, मध्ये २ सुट्या जेवणाची व चहाची, नैसर्गिक बोलावणे वेगळे.
दुसया दिवशी पहाटे ठरविल्या प्रमाणे वेळापत्रक अमलात. अनंत ९:३० ला येईपर्यंत स्केच निट करून घेतले. अनंत घरात शिरला मात्र लगेच त्याला समोर बसवून पूर्ण चित्र समजावले
नंतर चित्रा प्रमाणे लागणारी लाकडाची जाडी कुठले लाकूड चित्रातील कुठल्या भागासाठी वगैरे. आम्ही सागाचे लाकूड मुख्य भागासाठी, पण ते मुंबईत मिळत नाही मग अनंतच्या गावावरून मागवायचे ठरविले, जेव्हढे लाकूड वापरात येणार तेवढी नवीन रोपे लावण्याची व्यवस्था देखील केली. झाला आमचा कारखाना सुरु. एका मागून एक करत आम्ही १० व्या महिन्यात ३५ पेंटींग वेग वेगळ्या मापाची केली. विषय देखील विविध होते. श्रीनाथजीच्या पेंटींगलामहत्वाची जागा देण्याचे ठरविले, ट्री ऑफ लाईफ (७’ x३’) एक प्रदर्शनाचा सेंटर पीस असणार होता. ११ व १२ महीना आम्ही प्याकिंग, किमती, इंव्हीटेशनकार्ड, चीफ गेस्ट ठरविण्यात गेला.
चीफ गेस्ट म्हणून अंबानीच्या नवीन घराचे काम करणाऱ्या आर्किटेक्ट्, श्रीमती दलाल यांना विनंती केली व त्यांनी देखील ती मान्य केली.आता प्रदर्शनाला नाव ‘Expressions in wood’असे सरळ सोपे नाव देण्याचे ठरविले. इंनव्हीटेशन कार्ड डिझाईन छापण्यास दिली, एकेक दिवस जसा जवळ येऊ लागला तशी माझीएक्साइटमेंट वाढू लागली, पहील्यांदिवशी येणाऱ्या पाहुण्यांची यादी, त्याच्या अल्पोपहाराची व्यवस्था,ऑनलाईन जाहिराती अशां अनेक बारीक सारीक गोष्टींची व्यवस्था करण्यात प्रदर्शनाचा दिवस येऊन ठेपला, ठरल्याप्रमाणे आदल्या सन्ध्याकाळी टेम्पोत ३५ पेंटींगटाकून गॅलरीत पोहोचलो.
गॅलरी ची मदत करणारी माणसे तयारच होती, मी अरुण व माझी मैत्रीण प्रतिमा आम्ही तिघांनी प्रत्येक पेंटिंगची जागा ठरवली व त्याप्रमाणे सर्व गॅलरी व्यापली.. अरुण काही
कामासाठी लवकर निघाले,आमचा एक तरुण हितचिंतक गौतम मात्र अखेर पर्यंत थांबला.
ती रात्र थोडी अस्वस्थच गेली उद्या काय व कसे सर्व होईल ह्या विचाराने. एकदाची सकाळ झाली. गॅलरी १० वाजता उघडली पण प्रदर्शन संध्याकाळी प्रमुख पाहुण्यांच्या हस्ते खुले होणार होते.सकाळची कामे आटपून आम्ही गॅलरीत थडकलो, राहिलेल्या गोष्टी तपासून पुन्हा तयारी झाल्याची खात्री करून घेतली.
दुसरा दिवस हा माझ्या आयुष्यातील कल्पना करू शकणार नाही इतका भाग्याचा ठरला. त्या दिवशी मी सकाळी १० वाजता गॅलरीत पोहोचले, माझा मित्र राजू आसगावकर (फोटोग्राफर) सांगितल्या प्रमाणे पेंटिंग्स शूट करण्यास हजर होता मी शिरताच त्याने आहेस कुठे?अग तुझी वाट पाहत कोण बसलेय बघ, मी : कोण रे? अग एस एच राझा! मी
अरे बापरे कुठे आहेत असे म्हणून मान वळवली आणि जग प्रसिद्ध (बिंदू) कलाकृतीचे चित्रकार एस एच राझा समोर अवतरले मला कसे स्वागत करावे कळेना मी खुर्ची कडे इशारा करून बैठिये असे काहीतरी पुट पुटले. त्यांनी नमस्कारचा स्वीकार स्मित हास्यांने करून प्रदर्शन पाहण्यास सुरवात केली, पाहून झाल्यावर ते खुर्चीवर स्थानापन्न झाले.
त्यांनतर १ तास माझ्याशी माझ्या कलाकृतीवर गप्पा मारल्या हा तास माझ्यासाठी अविसमरणीय. केवळ दैवी आशीर्वाद.
माझ्या सोबत एक फोटो घेऊन माझ्या गेस्ट बुक मध्ये एक सुंदरसा विचार लिहून त्यांनी गमन केले. खोटे वाटेल पण मी स्वत:ला चिमटा काढून मी सत्यात आहे हि खात्री केली.
आज मी १,२,३, आणि ४ थ्या प्रदर्शनाच्या दालनात माझ्या कलाकृतीकडे समाधानाने बघत आहे व पुढील ७ दिवसात येणाऱ्या प्रेक्षकांच्या प्रतिक्रियेची उत्कंठेत वाट पहात आहे".एक वेडा विचार मनात येतोय पुन्हा रझा साहेब येतील का माझी प्रगती बघायला?"
ऐकलंत ना तिचे मनोगत
हे नुसते मनोगत नाही तर त्यापाठी असणारा तिचा निर्धार, ईर्षा, व आपल्या कलेवरील आत्म विश्वास.
एखादे काम हाती घेतले कि ते उत्कृष्ट पणे तडीस नेणे तिचा गुणधर्म..
माझया भार्येस माझा प्रेमपूर्वक नमस्कार व शाबासकी, जय हो अंजली.
श्री हनुमानजी एक कला कृती
