सूर्य एक  यो-यो

काही दिवसांपूर्वी सूर्योदय पाहत बसलो होतो. पूर्वेकडच्या क्षितिजावरून सूर्य हळूहळू वर येत होता. नकळत एक गंमतीशीर विचार मनात चमकून गेला.

आयुष्य म्हणजे सूर्याबरोबर खेळला जाणारा एक यो-योचा खेळ.

लहानपणी यो-यो हातात घेतला की त्याचे विलक्षण आकर्षण वाटायचे. एका दोरीला बांधलेले ते साधेसे खेळणे. हाताच्या एका झटक्याने ते खाली झेपावायचे, पुन्हा वर यायचे. पुन्हा खाली, पुन्हा वर. त्याचा आनंद जिंकण्यात नव्हता; त्याच्या हालचालीत, त्याच्या लयीत आणि त्यातून मिळणाऱ्या आनंदात होता.

सूर्याकडे पाहताना मला तोच खेळ आठवतो.

पहाटे तो क्षितिजावरून वर येतो. हळूहळू आकाशात चढत जातो. दुपारी आपल्या उंचीवर पोहोचतो. मग सावकाश पश्चिमेकडे झुकू लागतो आणि संध्याकाळी क्षितिजाच्या पलीकडे अदृश्य होतो.

दिवसाची एक फेरी पूर्ण होते.

दुसऱ्या दिवशी पुन्हा तेच.

पुन्हा एक सूर्योदय.

पुन्हा सूर्याचा यो-यो.

पुन्हा एक संध्याकाळ.

वयाच्या एका टप्प्यानंतर दिवस मोजण्याची पद्धत बदलते. कॅलेंडरवरील तारखा, वर्षांचे आकडे, वाढदिवस यांचे महत्त्व कमी होत जाते. त्याऐवजी महत्त्वाच्या वाटू लागतात छोट्या छोट्या गोष्टी—पहाटेचा गार वारा, चहाचा कप, एखाद्या मित्राचा फोन, पुस्तकातील एखादे वाक्य किंवा संध्याकाळी आकाशात पसरलेला रंगांचा उत्सव.

मग जाणवते की आपण प्रत्येक जण या सूर्याच्या यो-योबरोबर खेळत आहोत.

हा खेळ आपल्या नकळत सुरू असतो.

यो-यो या खेळण्याची मुळे काही इतिहासकार फिलिपाइन्समध्ये शोधतात. पण तो जगात कुठेही गेला तरी त्याचा स्वभाव बदलत नाही. वर-खाली होत राहणे, फिरत राहणे आणि प्रत्येक वेळी नवा आनंद देणे.

सूर्याचाही काहीसा तसाच स्वभाव आहे.

तो रोज त्याच मार्गाने प्रवास करतो, पण प्रत्येक दिवस नवा असतो. प्रत्येक सूर्योदयाचा रंग वेगळा असतो. प्रत्येक संध्याकाळचे सौंदर्य वेगळे असते. प्रत्येक दिवस एखादा नवा अनुभव, नवा विचार किंवा नवी आठवण घेऊन येतो.

म्हणूनच आता प्रत्येक सूर्योदयाकडे पाहताना मला वाटते—आजची फेरी सुरू झाली आहे.

आज पुन्हा एक संधी आहे.

काही नवीन पाहण्याची.

काही शिकण्याची.

काही जुन्या आठवणींना उजाळा देण्याची.

आणि सर्वांत महत्त्वाचे म्हणजे, आजचा दिवस मनापासून जगण्याची.

सूर्याचा यो-यो मला एक साधी गोष्ट शिकवतो. जीवन म्हणजे एखाद्या अंतिम ध्येयाकडे धावणारी शर्यत नाही. ते अनुभवांचा, आश्चर्यांचा आणि आनंदाचा खेळ आहे. आणि खेळ सुरू असेपर्यंत त्यात सहभागी व्हायचे.

आकाशाकडे पाहायचे.

सूर्याचा मागोवा घ्यायचा.

आणि बालपणीच्या निरागसतेने त्याचा आनंद लुटायचा.

कारण आजही सूर्याचा यो-यो फिरत आहे...

आणि त्याच्याबरोबर आयुष्यही.